« هذا بَيانٌ لِلنَّاسِ » « 1 » و « تِبْياناً لِكُلِّ شَىْءٍ » « 2 » است ، كه آياتى چند با واژه‌هاى گوناگون آن‌را به روشن‌بيانى و روشنگرى شناسانده ، و اين‌گونه ، پنهان‌كنندگانش را سرزنش مىكند كه : « انَّ الَّذينَ يَكْتُمُونَ ما انْزَلْنا مِن‌َالْبَيِّناتِ وَالْهُدى مِنْ بَعْدِ ما بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِىالْكِتابِ أولئِكَ يَلْعَنُهُم‌ُاللَّهُ وَ يَلْعَنُهُمُ اللّاعِنُونَ . » « 3 » « محققاً كسانى كه پنهان مىدارند آنچه را فرو فرستاديم از آيات روشن و هدايت ، پس از آنكه در كتاب ( قرآن ) براى مردم آشكار كرديم ، ايشان را خدا و تمامى لعنت‌كنندگان لعنت مىكنند » كه نغمه‌ى « ظَنّىُالدَّلالَة » بودن قرآن كه بيانش را تاريك و ظنّى خوانده ، مانند ساير پرده‌هاى ديگر كه بر حقايقش از درون و برونِ عالم اسلامى كشيده شده و مىشود ، همگى مورد لعنت خدايند . فهم و برداشت درست از قرآن ، به‌ويژه از آيات احكام و فقه اصغرش ، از نظر ظاهرى تنها مرهون دانستن شايسته‌ى لغت و قواعد عربى است ، كه آن هم بايد برمبناى لغت و ادبيات قرآن پايه‌گذارى شود ، و سپس درنظر گرفتن تمامى آياتى كه در زمينه‌ى آيه‌ى مورد نظر در سراسر قرآن وجود دارد ، بدون هيچ‌گونه تحميل لغوى ، ادبى ، فلسفى ، فقهى ، اصولى و ساير علوم بشرى ، و بالاخره تمامى عوامل برونى و درونى تحميلى در راستاى شناخت معانى قرآن اجنبى و بيگانه‌اند ، و در پايان كار اين فهم مستقيم قرآنى را در شور و همفكرى ساير پويندگان و جويندگان معانى

--> ( 1 ) - سوره‌ى آل عمران ، آيه‌ى 138 ( 2 ) - سوره‌ى النّحل ، آيه‌ى 89 ( 3 ) - سوره‌ى بقره ، آيه‌ى 159 .